Zeearenden in de Oderdelta, Polen 2

MAANDAG Als ik dinsdagmorgen wakker wordt en ik naar buiten kijk zie ik donkere luchten waar best eens een berg water in zou kunnen zitten. Ik hoop dat het mee gaat vallen. Als het regent vliegen de zee-arenden meestal niet.....watjes...!!! Als we bij Janosz in de boot stappen zien we een bijzonder dreigende lucht aankomen. Gelukkig varen we er vandaan en de lucht klaart wat op. Ik verbaas me er altijd over dat, hoewel Nederland bekend staat om zijn prachtige wolkenluchten, de luchten elders vaak veel mooier lijken te zijn. Natuurlijk is dat maar schijn, maar nu zijn ze wel heel erg dreigend. We komen al weer vissers tegen die met hun vangst van die ochtend op de terugweg zijn naar het haventje. Die zijn in elk geval wel héél vroeg opgestaan.

We maken snel onze apparatuur in orde en dit keer gaan direkt de grote teleobjectieven erop. We varen langs de westoever in de richting van een moerasgebied dat nog het meest doet denken aan onze eigen Biesbosch. Als we de kreken opvaren kijken we natuurlijk goed in de bomen of daar het bekende grote dondkere silhouet zichtbaar is. Helaas blijft het vooralsnog bij turen.Janosz verteld dat in dit gebied een paartje arenden zou moeten broeden. In elk geval gaan we een nest bekijken. Natuurlijk genieten we van de indrukwekkende wilde natuur en de prachtige wolkenluchten die gelukkig meer dreigen dan 'doen', als we de kreek verder opvaren.

Dan zien we hoog in de bomen een gigantisch nest. Overduidelijk dat van een zee-arend. Het is inderdaad een erg groot bouwwerk. We kunnen er redelijk dichtbij komen maar zien helaas geen activiteit. Volgens Janosz is het nest helaas verlaten omdat er wellicht iets is misgegaan met het legsel. Jammer....

In elk geval genieten we met volle teugen van onze tocht over de kreken van de Oderdelta. Hier is het nog echte stilte. Geen metro of snelweg in de buurt, alleen maar zangvogels.

Dan komen plots van rechts een tweetal knobbelzwanen aanvliegen die tegen de donkere achtergrond een prachtig plaatjhe maken. In Nederland probeer ik al een tijd om vliegende knobbelzwanen voor de lens te krijgen maar aangezien het me daar aan een bootje ontbreekt is dat nog niet gelukt. Ook hiervoor moest ik dus helemaal naar Polen. Wel een prachtig gezicht....

Vanuit het niets zweeft ineens het bekende silhouet bij de boot. Bovenstaand plaatje geeft wel aan hoe ver de arenden toch nog van de boot blijven en dat zegt dus iets over de objectieven waarmee we moeten fotograferen. Vanuit een deinende boot met lange zware lenzen werken is niet echt makkelijk. Gelukkig werkt de interne stabilisatie van de lens goed en dat scheelt zeker. Desondanks blijft het ongelofelijk lastig de arend goed voor de lens te krijgen.

We zien het silhouet van de arend plotseling veranderen. Als een Boeing 747 die de landing inzet gaan plots alle flaps open, de vleugels veranderen van vorm, de staart wordt breed uitgezet, het landingsgestel gaat uit en de arend zweeft langzaam op de wind naar zijn prooi op het wateroppervlak toe. Wat een schouwspel! Soms vergeet je gewoon om foto's te maken en kun je alleen maar kijken en genieten.

En deze brede grijns krijg ik haast niet meer van mijn gezicht! Ik voel me een zeer bevoorrecht mens om dit te mogen zien en ervaren.

Wederom komt een zee-arend naar de boot. Ook deze heeft de vissende meeuwen en zijn maatje gezien en komt in de bekende zwevende vlucht naar ons toe .Het blijft indrukwekkend. Janosz schreeuwt zijn bekende "Hotch...hotch....hotch!!!!" (kom...kom...kom...) en gooit een grote vis in het water. Nu geconcentreerd blijven en hopen dat onze autofocus het kan bijbenen. De camera snort en met enkele beeldjes per seconde leggen we het schouwspel vast.

Het voordeel van de digitale camera: gelijk zien wat je gemaakt hebt......... Natuurlijk vergelijken we gelijk elkaars materiaal en het moge duidelijk zijn dat we hier vrolijk van worden. Hier ging het nou om. Een vissende zeearend voor de lens.

Als we terugvaren, blijkt dit gedeelte van de Oderdelta toch minder schoon dan we dachten. Flinke chemische industrie blaast haar giftige wolken uit over de omliggende natuur. We passeren een stortplaats voor chemisch afval dat ondanks de prachtige kleuren niet echt goed kan zijn voor het milieu. De normen in Polen liggen blijkbaar toch effe anders dan bij ons. Wonderlijk dat dit kan aan de oevers van zo'n prachtig natuurgebied.

Als we terugkomen in Laguna staat er wederom een prima brunch op ons te wachten. Vers brood, diverse soorten beleg, gebakken eieren met spek en ook hier een typisch Pools gerechtje voor op brood: kwark met radijs en uitjes......wel proberen natuurlijk! En dat smaakt eigenlijk wonderwel......een soort Griekese Tzatziki....maar dan anders. Mike blijkt niet zo goed overweg te kunnen met een scherp mes en snijdt behalve zijn broodje ook bijna zijn vinger in tweeën......Goed gedaan Mike...!!! Als toetje heeft Gosia van de door ons meegebrachte aardbeien een heerlijke taart gemaakt met cake en verse vanilleroom. Heerlijk! We gaan nog even lekker op het terras zitten en praten na over wat we hebben gezien en maken plannen voor de komende middag.

Gosia biedt ons aan om met haar de naast het hotel gelegen wildernis in te gaan. Het gebied is omgeven door water en kreekjes en er is een beverburgt . Spike gaat ook met ons mee.

We banen ons een weg door het hoge groen, klauteren over en onder omngevallen bomen door. Veel brandnetels dus we zijn blij dat we lange broeken en lange mouwen hebben aangetrokken. Wel heel erg mooi. Elke keer komt er een nieuw landschap te voorschijn met uitzicht op de Oderdelta of een kreekje dat zich een weg baant door het wilde groene gebied.

k ben erg blij met mijn nieuwe 12-24 mm en ik probeer dan ook op heel laag niveau te fotograferen, dat wil zeggen 'waternieveau'. Ik moet toch eens aan een hoekzoeker gaan denken.......... Het levert in elk geval mooie platen op......

Het gebied lijkt ook hier een mengeling van de Rhoonse Grienden, de Biesbosch en de Millingerwaard, om maar eens wat te noemen. Dat er bevers aanwezig zijn is hier overduidelijk! En we vinden dan ook probleemloos de grote burgt.

Plotseling ziet Gosia een slang liggen, een ringslang. We gaan kijken maar door mijn iets te enthousiaste benadering schrikt de slang en verdwijnt. Helaas het enige plaatje dat ik ervan kon maken. Tja, we heten natuurlijk niet allemaal Jasper........(;-)

Terug bij het pension zien we Arleta weer, die de trip door het brandnetelwoud niet zo zag zitten en wat heeft uitgerust op het kleine strandje.

Dat herinnert mij eraan dat ik nog wat zand moet verzamelen voor iemand die zand van over de hele wereld verzamelt. Nou, bij deze dus. Misschien moet ik volgend jaar wat ijs voor haar mee nemen vanaf Spitsbergen.....

Spike is inmiddels uitgetelt van onze middagwandeling en neemt het er even van. Wat gaan we eten vanavond? Arleta stelt voor om de barbeque maar eens aan te steken. Ze inventariseert onze wensen en gaat snel even boodschappen doen in het dorp. Binnen no time is ze terug, heeft ze heerlijk vleesspiesen gemaakt en liggen de kippepootjes en spareribs te sudderen.

Na een heerlijke maaltijd zorg ik nog even voor een toetje: aardbeien met suiker! We praten nog even na over onze belevenissen van deze dag en kijken uit naar morgenochtend. Zullen we weer zoveel geluk hebben? Met een gigantisch concert van kikkers val ik probleemloos in een diepe slaap.

DINSDAG Als de wekker rond zeven uur afloopt en ik naar buiten kijk wordt ik even niet vrolijk. Het regent dat het giet. Dat is niet goed voor onze plannen. Normaal gesproken zouden we rond 8 uur in het haventje zijn om dan te horen dat onze trip niet door gaat. Nu belt Arleta vanuit haar bed even met Janosz om te overleggen en inderdaad: we kunnen ons gerust weer omdraaien. Rond 10 uur komen we er uit. Ook Spike heeft blijkbaar lekker uitgeslapen en rekt zich eens lekker uit. Inmiddels heeft Gorza voor ons weer een prima ontbijt klaar staan.

Na het ontbijt klaart het rond het middaguur wat op en we besluiten om de naaste omgeveing rond Stepnica eens te gaan verkennen. Er zijn hier diverse natuurgebieden en met onze Poolse gids komen we daar zeker wel terecht. Mike heeft inmiddels spijt dat we niet met de Tucson zijn gegaan want het eerste gebied is voor de Citroën niet echt toegankelijk. Mooi is het zeker wel! En we genieten dan ook van de ruige natuur.

Na een ander natuurreservaat waar we helaas niet goed de weg in kunnen vinden komen we terecht aan de oevers van ........jawel.....de Oder...... Ook hier genieten we van het vrijwel windstille weer, de prachtige vergezichten en indrukwekkende en dreigende wolkenluchten, hoewel daar gelukkig geen spatje uit valt. Natuurlijk wordt de groothoek uit de tas gehaald en maken we een paar mooie platen waarbij groothoek en polarisatiefilter dankbaar ingezet worden.

In het haventje treffen we Janosz en besluiten af te spreken voor morgenochtend acht uur. Het weer schijnt goed te worden en dus gaan we in plaats van om tien uur maar om één uur rijden. We krijgen dus nog een laatste kans......

Het is nog te vroeg om te gaan eten en Arleta weet Mike zo gek te krijgen om met het roeibootje het water op te gaan. Ik vind het bootje van Janosz al klein genoeg en ga liever op zoek naar

ringslangen in het gebied rondom het huis.

Ik kan er twee vinden maar ook deze keer zijn ze me te vlug af. Ze liggen heerlijk op te warmen in het schaarse zonnetje. Hoewel ik deze keer mijn 70-200 mm had meegenomen kan ik helaas niet in een goede positie komen om ze te fotograferen. Moet je me toch maar eens uitleggen Jasper! We willen graag op onze laatste avond lekker gaan eten en nodigen Gosia en haar man Kalle uit om met ons mee te gaan. Ze hebben tenslotte beiden zo goed voor ons gezorgd. Helaas kan Kalle niet mee door werkzaamheden maar Gosia besluit om het aanbod te accepteren. We vinden langs een doorgaande weg een soort van grillrestaurant (maar dan op zijn Pools) waar we tot onze verbazing een bruid en bruidegom aantreffen die blijkbaar zonder feestgangers even snel een hapje zijn gaan eten....... Mike maakt met de zelfontspanner nog even een leuk plaatje ter herinnering en dan gaan we lekker eten.

We eten lekker buiten op het terras een prima stukje vlees en vleesspiesen met patat en diverse soorten salades, drinken er een Cola'tje bij. We nemen voor Kalle nog even een maaltijd mee en rekenen dan voor vijf personen 30 euro af.......... Nou heb ik laatst een een stukje vlees bij Gauchos gegeten....... Op de terugweg rijden we door het wat 'duurdere' deel van Stepnica waar apartementen zijn gebouwd. Hier wonen de mensen met een wat betere baan, ambtenaren en zelfstandigen......en hier worden we dan ook even stil van........

Gosia haalt in het plaatselijke kruidenierswinkeltje een bak ijs die we straks lekker op het terras kunnen oppeuzelen. Als we terug zijn in Laguna gaat Mike aan de slag om brandhout te hakken en ga ik de vuurkorf vast aansteken.

Het wordt snel donker en boven de Oderdelta trekken donkere wolken zich samen. Laten we hopen dat ze morgenochtend zijn verdwenen en het mooie weer dat belooft is ons nog een laatste kans op arenden biedt. Als Gorza naar huis is gegaan genieten we nog even van het warme vuur samen met onze bewaker Spike.