Michael Boot Fotografie

Eens in de 12 jaar.....

2009-01-13T21:43:00.006+01:00

Fotoshoot Esther

2008-11-10T20:49:00.008+01:00

Zomercarnaval Rotterdam 2008

2008-07-28T00:02:00.028+02:00

26 juni 2008 Dit jaar besloot ik maar weer eens naar het Zomerfestival te gaan in de binnenstad van Rotterdam. Deze 24e editie van het grootste tropische evenement van Nederland bestond dit jaar uit een stoet met praalwagens van meer dan 36 internationale groepen, brass-bands en dansgroepen. Het evenement wordt elk jaar groter. De kleurrijke optocht bestond dan ook uit 52 deelnemers. Toen wij uiteindelijk bij de parade waren aangekomen waren er helaas al 16 voorbij, maar er kwam nog genoeg. De reden dat we te laat waren, was geheel te danken aan het openbaar vervoer dat dan zo wordt gepromoot. Ja hoor kom vooral met het OV. Wij hadden voor de Fast Ferry gekozen.... wat een drama.. uiteindelijk de auto maar gepakt en binnen 15 minuten stonden we in het hart van Rotterdam en parkeerden we 500 meter van waar de Parade voorbij kwam.. en we hadden nog een mooie plek ook... Hieronder het fotoverslag.... de beelden spreken vanzelf denk ik........ veel plezier!

Queen Reina Karnaval Bonaire 2008

North Sea Jazz 2008

2008-07-23T00:04:00.010+02:00

Binnenkort op deze weblog!!!!!

Alicia Keys

Maceo Parker

Buddy Guy

Sharrie Williams

Diana Krall

Mark Ronson & the Version Players

STAY TUNED!!!

Workshop Texel 2008

2008-07-21T22:18:00.031+02:00

WORKSHOP TEXEL 2008

met Maarten van der Voorde

5 Juni was het dan zover... de workshop natuurfotografie op Texel. Samen met een stel andere enthousiaste fotografen en mijn maatje Maarten van de Voorde ben ik meegeweest naar het meest gefotografeerde eiland in Nederland. Ik wist dat Maarten al een tijdje workshops geeft en hij had mij al een paar keer gevraagd om mee te gaan. Eigenlijk heb ik niks met Texel.. tuurlijk is het een mooi eiland, maar ik heb tot nu toe altijd de pech gehad dat ik niet de foto's kon maken die ik eigenlijk had gewild. Het werd tijd daar eens verandering in te brengen....

De vraag is alleen of ik nog word toegelaten na mijn laatste bezoek aan dit eiland.... tijdens de laatste keer dat ik hier was is het e.e.a. uit de hand gelopen toen wij een groep vogelaars tegenkwamen die heel serieus zoals ze zijn over vogels praten waar ik toen niet eens het bestaan van wist. Toen het gesprek over kleine burgemeesters ging, kon je mij wegdragen.. burgemeesters..? van welk dorp dan?.... nou je begrijpt dat ik het gedaan had.. gooi er dan nog een beflijster bij en je hebt helemaal de poppen aan het dansen....... maar ja.. ik had beloofd mij dit keer te gedragen, dus maar zien wat we tegenkomen.

Meteen na aankomst op het eiland hebben we ons verzameld en na een broodje kroket was het meteen de fotospullen pakken en de Slufter verkennen. Het weer zat nog niet mee, precies waar ik al bang voor was gebeurde.. zonder dat zonnetje komen de foto's gewoon net wat minder goed tot zijn recht.

Maar met wat aanwijzingen van Maarten werd er toch naar hartelust gefotografeerd en heb ik later bij de nabespreking ook erg mooie plaaten voorbij zien komen. Alleen bij mij ging het niet echt lekker. Ik heb wel veel foto's gemaakt, maar nog niet datgene kunnen maken wat ik graag zou willen. Het was een heerlijke wandeling en na een stressvolle week was dit wel even een heerlijk gevoel. Gelukkig was het droog en Na een paar uurtjes door de Slufter geslenterd te hebben gingen we naar het hotel. We verbleven in het Fletcher Hotel Koogerend in Den Burg.

Het hotel was perfect geregeld...dit had Ed heel goed uitgezocht...erg comfortabel en het zag er ook heel leuk uit.

Tegen de avond kwam de zon door...dat beloofde wat voor de volgende dag... gelukkig! Er waren er meteen een paar die na het eten naar buiten wilden om in het avondrood wat klaprozen te fotograferen. Ook bleef er een groep lekker tafelen. Na wat gesprekken met een aantal mensen over fotobewerkingen kreeg ik spontaan het idee om mijn laptop te halen van de kamer en een verkorte cursus photoshop te geven. Na wat rondvragen bleken er meerdere in geinteresseerd te zijn. Voor de liefhebbers heb ik daarna een korte inleiding gegeven over de basis fotobewerkingen in Photoshop. RAW bewerkingen, zwart/wit conversie, aanpassingslagen, verscherpingen, belichtingscorrecties, zwartpuntbepaling.... het ging veel verder dan ik had gedacht. wel leuk hoor, want je ziet dat mensen veel vragen hebben over zulke ingewikkelde programma's. Er komt zeker een vervolg. Eind van dit jaar zal ik dit nog eens doen.

De volgende morgen kwam de zon langzaam aan door het wolkendek heen prikken en beloofde het een mooie dag te gaan worden. De vooruitzichten waren goed, dus... snel een heerlijk ontbijt, spullen in de auto en hup .. op naar de Horsduinen. Een prachtig gebied met duinontwikkeling aan de zuid-west zijde van Texel.

Het bleek voor velen een lastige omgeving, want wat ga je hier nou fotograferen? Ikzelf kon vanwege het mooie licht nu veel beter uit de voeten. Al snel zagen er meer deelnemers het licht en kwam je overal fotografen tegen die in allerlei houdingen in het zand lagen om een mooie plaat te kunnen maken. Daarna werd het eens tijd voor de innerlijke mens.. een lekker visje gegeten in de haven van Oudeschild. Gezellig in het zonnetje op het terras....

voor de kleine trek......... Of de iets grotere trek.........

Of gewoonweg lekker bunkeren..... en genieten van al dat lekkers....... Of je knapt even een uiltje....... het kon allemaal..... zo.... nog even uitbuiken..... en dan weer aan de slag.Daarna richting het Wagejot te rijden waar de kluten, lepelaars, scholeksters, bergeenden en visdiefjes van dichtbij te bekijken en te fotograferen zijn. Er werd wat apparatuur uitgewisseld zodat iedereen ook eens door een grote 300 mm 2.8 kon kijken of kon experimenteren met converters waardoor het eigen objectief ineens veel meer mogelijkheden bood. Vooral de gevechten tussen de kluten zijn het fotograferen waard. In de Bolle Kamer hadden we een ontmoeting met een kudde Schotse Hooglanders die verkoeling zochten in een koel vennetje. De temperatuur was inmiddels die dag behoorlijk opgelopen.

De vele groene kikkers en grote waterjuffers waren ook de moeite van het fotograferen waard, alhoewel zo'n waterjuffer niet echt stil zit...

Op de terugtocht kwamen we nog een paar wilde paarden tegen. Ik kreeg meteen een opdracht van Maarten om deze prachtige dieren eens op een andere manier te fotograferen. Een foto met beweging was de bedoeling.... 'de beweging bewogen' ....

Na zoveel inspanning in twee dagen moet je af en toe even aan jezelf denken....

Pas je op de teken Frits!! ...

nu dan nog even een leuke groepsfoto (helaas was niet iedereen meer aanwezig), en konden we allemaal zeggen: 'Het waren 2 onvergetelijke dagen' ......

Maarten bedankt!!

Skivakantie CLUB 1928

2008-01-30T22:40:00.000+01:00

VRIJDAG

Eind januari was het dan zover. De kinderen van rond de veertig gingen op wintersport.

Strak als een snaar en zo enthousiast als een jonge hond die zijn mand niet uit mag stapte we in de auto om de nacht door te rijden en vrijdag-ochtends vroeg aan te komen.

Naast de mannen gingen natuurlijk ook de mannen speeltjes mee zoals een stoere Nissan Pathfinder, TomTom’s, DVD players, iPods, Playstation, fototoestellen, telefoons, etc. Ben eigenlijk wel benieuwd wat er mee gaat als de vrouwen alleen zouden gaan ?

Vrijdagmorgen aangekomen en na 2 uurtjes slapen stonden we om 13:00 op de latten. Strakke blauwe lucht, goeie sneeuw en het eerst bier werd genuttigd.

Na een aantal jaar in landen als Frankrijk en Zwitserland te zijn geweest, was het in Oostenrijk toch wel weer ouderwets genieten geblazen, als was het alleen al vanwege de liften. Nauwelijks sleepliften en je hebt genoeg tijd om in te stappen zonder blauwe kuiten vanwege snel aanstormende stoeltjes, nee ... hier is het allemaal relaxed en zit je indien gewenst lekker uit de wind door de kap dicht te doen. Verder zijn er een heleboel gondels in gebruik waar je met 8 personen in kan... zo loopt het allemaal lekker door en hoef je nauwelijks te wachten.. ik weet natuurlijk niet hoe het in het hoogseizoen zal zijn....

Bij ons bleef de kap open, want het weer was fantastisch. De zonnecrême moest al gauw worden gepakt en zongericht skiëen was het motto!

Even wat tijd nemen om deze prachtige plaatjes in je op te nemen was er niet, dus snel wat plaatjes geschoten en daarna vol aan de bak, want er stonden wat jonge honden te trappelen om de eerste afdalingen op de gletsjer te gaan maken. Na de eerste paar afdalingen begon het vochtgebrek toch al duidelijke vormen aan te nemen.... jawel we moesten maar even gaan bijtanken. Het was een geweldige eerste dag en we hadden tot nog toe weinig last van de vermoeiende reis en het grote slaapgebrek... maar wat wil je met zulk mooi weer..... De klap kwam later die avond.. sommigen van ons waren al 40 uur wakker, hadden de dag ervoor gewoon gewerkt, daarna 1000km gereden, na 2 uurtjes slapen de hele middag geskied en na de après ski nog een tijdje in een restaurant doorgebracht....het mooie is dat er niemand van ons ook maar één woord geklaagd heeft........ zo zie je maar dat als de wil er is alles kan. PROOST!

ZATERDAG

Zaterdag wederom heerlijk weer met blauwe luchten, goede sneeuw en de sfeer was top.

Na het skieen uiteraard naar de apres-ski bar. Uiteindelijk was het stampvol, leuke meezingers, veel bier en te weinig vrouwen. Volgens mij waren we in een periode waarop alle mannen alleen op vakantie gingen!

De kaiserschmarren hebben we ons laten smaken.... nog iets wat ik in Frankrijk en Zwitserland gemist heb. Alhoewel het tempo soms hoog lag op de pistes, werden er wel wat momentjes gepakt om wat zonnestralen op te vangen en een sigaretje te roken. De pinquinstand hieronder was dan ook al gauw ingeburgerd.... het motto bleef 'zongericht skiën' ..... De après ski begint hier al op het plateau op de berg. Daar stroomt de alcohol in de vorm van Gluhwein, Jägertee und schnapps, maar een lekkere kouwe klets of een baco gaat er ook wel in. En als we een beetje opgewarmd waren gingen we naar beneden met de gondel en stapten we daar nog even een gezellige kroeg in....

ZONDAG

Zondag storm!, liften dicht en dus no-skiing. Beetje shoppen, koffie drinken, lunchen, siesta en daarna après zonder ski in de nederlands kroeg!

Van DJ-tiesto tot Hazes, bier, baco’s, zweten, dansen. Hierna eten en slaapie doen want maandag was alweer de laatste dag.

Het was even schrikken toen we 's morgens bij de liften aankwamen.... lange rijen met mensen, dat kon toch niet de bedoeling zijn... we zagen dat de liften stil hingen, maar er zaten wel mensen in.... we hadden al gehoord dat er verderop in Oostenrijk harde wind gemeten was tot snelheden van 150km/u. Wij hadden al te vroeg gejuicht deze morgen, want de wind kwam nu ook bij ons opsteken en men besloot de liften te sluiten. Dikke pech want de rest van de dag bleven de liften dicht vanwege de harde wind op de toppen. Dan maar winkelen en , ja wat moet je anders... eten en drinken dan maar..... Ja mannen, kijk elkaar altijd aan bij het proosten, want voor je het weet heb je 7 jaar slechte sex..... nou dat lieten ze zich niet 2 keer zeggen .... het advies werd snel opgevolgd. Het Italiaanse restaurant waar we telkens gingen eten was echt geweldig. Ook deze middag waren ze geopend. Werkelijk alles wat we gegeten hebben was heerlijk. Of je nu Pizza, pasta of een lekker steak nam, het maakte niet uit.... werkelijk een TOP restaurant!

MAANDAG

We stonden om 08:15 bij de liften wat volgens mij een record was voor iedereen. Gelukkig weer strak blauw met nog wel een aardige bries op de toppen.

'S morgens vroeg... voor dag en dauw... de pistenboelies waren nog druk in de weer, maar wij stonden er al... de laatste dag, dus we wilden niets missen, zeker niet na de verloren dag van gisteren. De eerste lift op het plateau ging om 08:30u... deze hebben we dan ook meteen genomen en daarna was het heerlijk skiën in de 'tiefschnee' die die nacht was gevallen. Er stond nog een stevig briesje, maar toen de zon opkwam ging deze al snel liggen en werd het wederom een heerlijke dag met mooi weer.... Het leende zich tevens voor een paar mooie plaatjes, de wind op de top was nog sterk genoeg voor wat stuifsneeuw... en dan zo'n opkomende zon....geweldig!

Het begon aardig in de benen te zitten die dag.. we hebben hard gewerkt, een lange dag en veel afdalingen gemaakt van het kaliber 'zwaar' ... de techniek is aardig bijgeschaafd...

Nu was het tijd voor een terrasje.........

Na wat indrinken was de moed groot genoeg..... nu werd het tijd om wat te stunten... even een plaatje maken van Edwin in vogelvlucht......

Allemaal weer heerlijk de pistes geteisterd en na deze dagen was iedereen zelfs nog heel.

Samengevat, heerlijke dagen, lekker geskied, lekker gegeten, veel gelachen, kortom voor herhaling vatbaar.

Groeten,

Rini, Pete, Mike, Gert-Jan en Edwin

2e foto-expeditie Polen - Stepnica (deel 1)

2007-10-31T19:58:00.002+01:00

Nasza druga wyprawa fotograficzna do Stepnicy w Polsce Onze 2e foto-expeditie naar de Oder Delta in Polen.

Na onze eerste reis in juni dit jaar, waarvan Maarten zo’n geweldig reisverslag heeft gemaakt dat inmiddels ook op mijn weblog te lezen is, was het al weer tijd voor de tweede expeditie. Dit keer is het mijn beurt om een reisverslag te maken. Ik wens jullie veel leesplezier met dit avontuurlijke gevolg, want we hebben weer van alles meegemaakt! Dit keer was het wat gemakkelijker, we kenden de weg, wisten hoe lang we er over zouden doen en wat ons te wachten stond. Dan duurt een reis van 10 uur niet meer zo lang en al pratende vliegt de tijd voorbij.

ZATERDAG We vertrokken 2 uur later, rond 06:00u en reden een prachtige zonsopgang tegemoet. Het was erg koud, het had wat gevroren en de lucht was helder met hier en daar wat laaghangende mist. Onderweg kom je dan zo onverwachts wat mooie plekjes tegen. Mooie gelegenheid om mijn nieuwe Canon Ixus 860IS camera eens uit te proberen. Een lekkere camera met een heerlijke groothoek van 28mm. Dat geeft weer wat creatieve mogelijkheden. Onderweg nam ik deze plaatjes. Ik was al helemaal in mijn element.

De reis naar Stepnica liep voorspoedig en bij de Poolse grens belde ik Arleta om te kijken waar zij zich bevond. Mooier kon het niet, ze reed net 5 minuten voor ons. Net over de Poolse grens zagen wij elkaar bij het benzinestation. Vandaar uit zijn we gezamenlijk doorgereden naar Stepnica.

Het ontvangst in ‘Laguna’ was weer hartverwarmend. Gosia had al naar ons uitgekeken en ook Spike leek ons nog te herinneren. Wel was het dit keer een stuk drukker. Er waren nog wat andere gasten in het hotel. Sommigen op doorreis en anderen bleven ook voor de vogels.

Na onze spullen in onze kamers te hebben gebracht, hebben we plannen gemaakt voor het avondeten. Wolin, een plaatsje in de buurt konden we nog van vorige keer herinneren. Daar hadden we heerlijke pizza gegeten en dat leek ons wel wat om te herhalen. Daar aangekomen bleek de tent vol te zitten en moesten we iets anders verzinnen. Geen probleem onderweg hadden we al wat restaurants gezien die we herkenden van de vorige keer. Waar wij onder meer de echte Poolse gerechten gegeten hebben. Als je het vorige reisverslag hebt gelezen weet je precies wat ik bedoel. We zijn terug gereden naar één van de restaurants die we al kenden van de vorige keer, maar hebben dit keer iets minder lekker gegeten. De soep vooraf was overheerlijk, maar als je spare-ribs besteld verwacht je een lekker knapperig stuk vlees dat van een houtskoolvuur komt zoals in Nederland, maar daar hebben ze daar toch een andere versie van. Ik kreeg een rib dat gekookt was en overgoten met een saus. Het vlees was veel vetter en zag er een beetje uit als een runderlapje (draadjesvlees). Niet zoals ik mij het had voorgesteld, dus dan valt zoiets een beetje tegen. Ach ja, zo’n eerste avond is altijd even wennen.

ZONDAG

De zondagochtend was om van te dromen. Precies zoals we het gewild hadden al die tijd. Het was koud, het had gevroren en aan de strakke blauwe hemel was een prachtige zonsopgang te zien. In het vissershaventje was het al aardig druk. De vissers kwamen zojuist binnen met hun verse vangst. Wij moesten nog even wachten op Janusz, hij had wat problemen gehad met de netten en was ruim een half uur verlaat.

Er waren dit keer meerdere groepen fotografen. Niet alleen Janusz, maar ook zijn broer vaart tegenwoordig de zeearendentrips. De boot van Janusz’ broer voer al uit terwijl wij nog stonden te wachten. We kregen wat geruchten te horen dat we met zijn broer meer kans zouden hebben om de zeearenden te spotten, maar gezond verstand zegt ons dat dit op geen enkel feit gebaseerd is…….hooguit dat hij eerder vertrokken was misschien…. Er waren zelfs fotografen die persé met de broer van Janusz wilde varen. Na dit verhaal te hebben aangehoord keken Maarten in ik elkaar aan en waren eigenlijk meteen met elkaar eens dat we de hele week bij Janusz zouden blijven.

Nadat Janusz zijn vis had gelost bouwde hij zijn boot om naar een comfortabele boot voor het fotograferen van de zeearenden. Ook voor onze gids Arleta werd keurig een plekje midden op de boot gecreëerd. Ook zij was erg verheugd met het mooie weer.

We waren nog maar net de haven uit en toen begon het festijn al. Meteen kwam er al een zeearend aanvliegen en moesten we meteen aan de bak. We hebben nooit eerder zoveel zeearenden gezien als op de trip van die ochtend. Het verhaal van de broer van Janusz was daarbij meteen van de baan….

Helaas bleef het weer niet zo mooi als hoe het die ochtend was begonnen. We waren misschien toch iets te laat vertrokken…… dat zouden we meteen rechtzetten voor morgen. We maakten via Arleta aan Janusz duidelijk dat wij morgen met zulk weer op tijd wilden vertrekken….. 09:00 uur leek ons prima. Janusz zou hier rekening mee houden en minder netten uitzetten zodat hij vroeger terug zou zijn. KOUDDDD!!!!! Moe, koud maar enorm voldaan kwamen van de boot en gingen we snel naar “Laguna” om ons ‘ontbijt’ te nuttigen. We hadden 2,5 uur gevaren en het was inmiddels bijna 12uur, dus eigenlijk was het meer een lunch. Gorsia had weer enorm haar best gedaan en een overheerlijke tafel met broodjes, gebakken ei met spekjes en een heleboel soorten beleg en serails stond op ons te wachten. Het duurde even voor we weer op temperatuur waren en besloten na het eten even bij te komen. We besloten als het weer wat zou opklaren dat we naar Miedzyzdroje zouden gaan. Daar moet volgens Jasper Doest een mooi 14e eeuw schip liggen dat elke dag naar de zonsondergang vaart en vanaf de pier in Miedzyzdroje mooi te fotograferen is. Dus op naar Miedzyzdroje… Miedzyzdroje is een badplaatsje met een mooi strand en een ontzettende mooie pier. Het is een beetje te vergelijken met Katwijk aan zee. Een paar hotels, een paar winkeltjes en een handjevol restaurantjes aan het begin van de pier. Het was erg koud, maar we konden genieten van een prachtige zonsondergang……alleen het bewuste schip was nergens te bekennen…. De Pier bleek een prachtig foto-object. Ik moest weer even denken aan de tijd die ik ooit bij een fotoclub heb doorgebracht. Toch blijven daar nog steeds een paar "regeltjes" en nuttige tips van hangen. Niet alleen de pier, maar ook onze gids Arleta leende zich voor een paar mooie plaatjes.

's Avonds hebben we heerlijk gegeten in de pizzeria waar we ook de vorige keer zijn geweest in Wolin. Dit keer maar een normaal formaat gekozen. Helaas was ik te laat met de knoflook....die zat er al op en niet zo'n beetje weinig....nee ik denk toch zeker de persing van een aantal teentjes. Het was dan ook genieten die avond.......vooral nagenieten....... zelfs de vloerbedekking trok krom toen we 's morgens wakker werden........

MAANDAG

Ook vandaag stonden we op met een prachtig zonnetje en een geweldig mooie strakke blauwe hemel. Het was wederom erg koud, maar we mochten niet klagen.

Arleta had afgesproken om ’s morgens vroeg met Janusz te bellen om te kijken of hij op tijd in het haventje kon zijn. Janusz was er al en dus konden we op pad. Dit keer nog hebben we ons nog warmer gekleed als de dag ervoor, want gisteren was het extreem koud. Arleta had zelfs twijfels of ze wel mee zou gaan, maar we wisten haar met wat extra kledingstukken van ons over te halen om toch mee te gaan.

Al wachtend op Janusz vermaakten we ons met het aanblik van de bedrijvigheid in de haven. De lol kon niet meer op toen we de zelfontspanner van de camera aan een test onderwierpen.

Vrij snel daarna kwam Janusz al aanvaren.

Die ochtend hadden 2 eenden zich in de netten verstrikt. Dit zou wel eens een lekkernij kunnen worden voor de zeearenden. Een beetje afwisselen kan geen kwaad. Het is weer eens wat anders dan vis......

Maar uiteraard werd er ook voor een volle bak verse vis gezorgd.

HOTCH, HOTCH, HOTCH, HOTCH........ Janusz praat de taal van de dieren..... Het betekent niets meer als KOM, KOM, KOM, KOM....... Ooit wel eens een vogel gezien die daar naar luisterd?... Nou, bij Janusz luisteren ze wel!

Al was het inmiddels weer erg koud geworden, de blijdschap is er niet minder door.

Bavaria City Racing Rotterdam

2007-08-19T20:51:00.000+02:00

Vandaag de Bavaria City Racing bezocht in Rotterdam. Zo'n 500.000 mensen deelden dit genoegen met mij. Na de ietwat regenachtige maar toch succesvolle eerste race van vorig jaar bleek het dit jaar op alle fronten mee te zitten. Een geweldige dag dus met demonstraties waar je kippenvel van krijgt. Een mooi zonnetje maakte de dag helemaal kompleet.

PROGRAMMA:

12.00 Warming Up & Drive for Kids

14.00 Start Bavaria City Racing

14.05 Spyker F1 Demonstratie: Christijan Albers

14.20 WTCC: Duncan Huisman (BMW), Tom Coronel (SEAT) en Olivier Tielemans (Alfa)

14.35 ING Renault F1 Demonstratie: Heikki Kovalainen

14.55 NL Drift Series: Olaf Comijs, Tim en Tom Coronel

15.05 A1 Grand Prix: Jeroen Bleekemolen en John O’Hara 15.20 ChampCar World Series: Robert Doornbos15.40 Spyker F1 Demonstratie: Adrian Sutil

15.55 Classic Formula: Michel Bleekemolen en Ho-Pin Tung

16.15 ING Renault F1 Demonstratie: Nelson Piquet Jr.

16.30 Einde

Het parcours liep alsvolgt:

Start/Finish was de pijler van de Willemsbrug aan Noordereilandzijde. Het parcours liep verder over de Willemsbrug, de Verlengde Willemsbrug, Blaak, Coolsingel, rondje Hofplein, en weer terug.

Omdat ik eigenlijk vrij laat van huis vertrok kwam ik precies om 14:00 uur aan in het centrum van Rotterdam. De eerste demonstratie van Christijan Albers was al bezig. Met de camera boven mijn hoofd kon ik over de 6 rijen mensen voor mij een paar plaatjes maken van de achterkant van de auto. Ik had dan ook niet verwacht meteen vooraan te staan, maar zo druk als het was kreeg ik zo'n voorgevoel dat ik niet veel foto's zou maken. Niets was echter minder waar toen ik na een tijdje rondzwerven langs het parcours een aardige toeschouwer tegenkwam die zijn plaatsje op een dranghek wilde afstaan aan mij omdat hij weg moest. Nou helemaal TOP. Ik stuur je de foto die ik je beloofd heb snel toe Marco. Ik had meteen een perfecte plaats, wel een beetje wiebelig op zo'n hek, maar ik mocht zeker niet klagen. Of ik het nog zo'n 2,5 uur vol zou houden wist ik niet, maar als dan zo'n formule 1 wagen voorbij gaat, dan giert de adrenaline al snel door je lijf dus dan voel je de pijn in je voeten niet meer...

Ik stond precies in een bocht tussen de Willemsbrug en de Verlengde Willemsbrug... een mooie plek al moest je wel wat hinderlijke lantaarnpalen ontwijken.. De wagens moeten daar afremmen om vervolgens vol accelererend er weer vandoor te schieten..

Hieronder kan je een beeldverslag zien van de dag.

North Sea Jazz 2007 - Rotterdam

2007-07-22T23:50:00.000+02:00

North Sea Jazz 2007 begon dit jaar in de binnenstad voor mijn maat Toine en ik. Toine heeft mij een aantal jaar geleden geïnfecteerd met het NSJ-virus.....het lijkt heel ernstig als ik het zo schrijf, maar het is alles behalve dat.....ik kan het echt een ieder die van muziek houdt en ook nieuwe dingen wilt ontdekken zeker aanraden om eens naar NSJ te gaan. Rotterdam heeft het stokje overgenomen van Den Haag na vele mooie jaren aldaar, echter werd het evenement zo groots dat Den Haag echt te klein werd. Rotterdam heeft alles uit de kast getrokken en ik moet zeggen dat ik als Rotterdammer er ook apentrots op ben dat dit evenement ook leeft in deze stad. Zoals ik al zei begon het voor ons in de binnenstad....we houden ervan om met mooi weer even een terrasje te pakken voor we ons in het geweld storten. Ons verblijf op het stadhuisplein werd aangenaam verrast door een groot podium voor het "Get Back" café met een fantastisch optreden. De gehele binnenstad was aangekleed met vlaggen, vaandels en aanplakbiljetten van NSJ. Ook waren er hier en daar optredens....echt een gezellige sfeer. Na wat drinken en een hapje eten waren we bijna te laat voor het werkelijke festijn in Ahoy. Klokslag 18:30u kwamen we de zaal binnen bij Trijntje Oosterhuis waar we kaarten voor hadden bijgekocht en al tijdens het zoeken naar onze plaatsen kwam ze al op. Een gigantisch Metropole orkest onder leiding van niemand minder dan Vince Mendoza bedekte het podium. Een geweldig optreden werd nog mooier toen Toots Tielemans het podium betrad om met Trijntje een duet te doen. Prachtig!

Aan het einde van het optreden werd door Toots en Trijntje de Paul Acket Award uitgereikt aan de man die jarenlang het boegbeeld was voor het Metropole orkest, Dick Bakker. De award “Special Appreciation” gaat zeer verdiend naar Dick Bakker die al ruim 40 jaar zeer actief is in de muziek en tot 2005 dirigent was van het Metropole Orkest.

Hierna kwamen we in een totaal andere ambiance, namelijk de Rock en Blues van Joe Bonamassa....kijk en dat vind ik nu zo leuk aan NSJ, dat je van het ene uiterste, de zuivere klanken van Trijntje, naar het andere gaat, de snerpende gitaren van de tot op dat moment voor mij althans nog onbekende Joe Bonamassa..... en wat was dat geweldig zeg!! Wat een waanzinnig optreden.... De levensverhalen die bijna te mooi zijn om waar te zijn, blijken vaak het leukst om te vertellen. Dat van Joe Bonamassa is daar een mooi voorbeeld van. Hij was vier jaar toen hij in de ban raakte van het gitaargeluid van Stevie Ray Vaughan, en een jaar later speelde hij de blues al als een veteraan. Hij was nog maar tien toen hij professioneel begon op te treden en op zijn twaalfde verzorgde hij het voorprogramma van B.B. King – iets wat hij nog steeds doet trouwens. Niet lang daarna vormde hij samen met andere muzikantenkinderen (onder anderen drummer Erin Davis, de zoon van Miles)Bloodline, een band die de springplank zou zijn voor een uiterst succesvolle solocarrière. Bonamassa is nooit verbaasd geweest over zijn snelle ontwikkeling: “Mijn vader was gitaardealer en speelde zelf ook, dus er lagenaltijd gitaren in huis die een onderdeel uit maakten van mijn leven. Ze waren net zo alledaags als tafels en stoelen.” (bron: www.northseajazz.com )

Dit optreden heeft mijn hart geopend voor de muziek van Joe Bonamassa. Inmiddels heb ik een aantal CD's al grijs gedraaid van hem. Zo zie je maar wat een live optreden kan doen. Vooral in de auto doet deze muziek het goed.......

Na dit geweldige optreden hebben we nog een stukje van de Larry Carton Group gezien met special Guest Robben Ford.... maar toch viel dit tegen met de gitaarsolo's van Joe Bonamassa nog in het achterhoofd. We zijn vrij snel een rondje gaan lopen en stonden even stil bij The Holmes Brothers...even een stukje Gospel... wel lekker moet ik zeggen....

Maar ja de avond kon niet beter worden afgesloten als door MACEO PARKER!!! Het is de tweede keer dat ik hem LIVE zie optreden bij North Sea Jazz. (zie mijn website voor meer foto's van deze legende http://www.michaelbootfotografie.nl/) Ook deze keer was het onwijs gaaf!! Bekijk de foto's maar hieronder van het optreden van dit jaar!

Zo.....op naar North Sea Jazz 2008.....ik kan haast niet wachten!

Midsummer Jazz Gala - Katie Melua

2007-07-13T23:47:00.000+02:00

Donderdagavond 12 juli 2007....... het begint!!! Een weekend waar ik elk jaar weer naar uitkijk is het North Sea Jazz festival. Ook dit jaar zijn Toine en ik weer van de partij, alleen begint het dit jaar wat eerder voor ons. Voorafgaand aan het North Sea Jazz fesival is er namelijk het Midsummer Jazz Gala. Hier treedt vanavond Katie Melua op. In het voorprogramma staat Wouter Hamel , een echte verrassing, want die jongen is waanzinnig goed. Hij werd bekend als eerste mannelijke winnaar van het Nederlandse Jazz Vocalisten Concours in 2005. Zijn stijl doet denken aan de muziek van Jamie Cullum. Zoals elk jaar probeer ik ook dit jaar weer een paar mooie foto's te maken. Degenen die mijn website al eens bezocht hebben, weten dat ik daar een kleine verzameling concertfoto's op heb staan. (http://www.michaelbootfotografie.nl/Concerts/Concerts2.htm). Deze foto's heb ik voornamelijk bij North Sea jazz gemaakt omdat fotograferen bij concerten heel lastig is als je geen opdrachtgever hebt ivm de perskaart die je nodig hebt. De organisator MOJO concerts houd er een streng beleid op na....(zie over dit onderwerp een betoog, met mooie foto's weliswaar, van mijn maatje Maarten op zijn weblog: http://maartenfotografie.blogspot.com/2007/06/het-einde-van-de-concertfotografie.html ) Na het lezen van dit betoog krijg je een beetje inzicht hoe dit wereldje in elkaar zit... Vorig jaar heb ik niet gefotografeerd op het NSJ fesival omdat dit het eerste jaar was in Rotterdam. Al de jaren in Den Haag is er nooit een probleem gemaakt, maar het leekt mij verstandig om eerst de kat uit de boom te kijken.... Dit jaar durfde ik het weer aan en nam mijn Nikon D2x met AF-s 80-200mm/f2.8 mee. Terwijl Toine onze zitplaatsen opzocht op de tribune bleef ik bij de ingang staan en mengde mij onder de persfotografen.... her en der probeerde ik het gesprek te volgen en vroeg als een volleert concertfotograaf hoeveel nummers we mochten fotograferen....3 was het antwoord....nou dat viel niet tegen, ik heb minder meegemaakt...

Een meisje van MOJO had zich intussen onder de fotografen gemengd en keek zo af en toe in mijn richting met een twijfel in haar ogen of zij mij al op de lijst had aangekruist....een lijst waar ik natuurlijk niet op stond....maar met een lieve glimlach terug kan je veel bereiken....gelukkig de aankondiging begon en we konden onze plaatsen innemen....phoe, daar kwam ik mooi weg... Eerst het voorprogramma....dat was de Nederlander Wouter Hamel ... mooie plaatjes gemaakt en ik moet zeggen hij kon lekker zingen....echt een goed optreden. Na 3 nummers liepen alle fotografen braaf weg en ik natuurlijk ook...... alleen ik schoot de tribune op, want ik had ook betaald voor het concert. De pers moest naar buiten... Na een korte pauze kwam Katie.... spannend, want zou het mij nog eens lukken....

Wederom mengde ik mij weer tussen het cordon van fotografen en wachte braaf tot de show begon.... gelukkig werd mij niets gevraagd...en kon ik mijn plaatsje innemen.... daar kwam ze aangelopen....whooowww...wat een schoonheid..en dan ook nog eens zo'n stem.... ik begon snel met fotograferen en had al gauw een paar kaarten vol... Ook hier na 3 nummers netjes weer weg en ik schoot de tribune weer op naar mijn gereserveerde stoel.... als een aap met 7 lullen kwam ik bij Toine trots mijn resultaat laten zien... het was gelukt!! 3 kaartjes van 1Gb vol geschoten.... (gaat wel snel hoor met RAW formaat, maar toch een kleine 150 foto's.....) Na het geweldige optreden van Katie Melua werd gemeld dat er nog een afterparty was, waar Monique Klemann optrad....ja die van Lois Lane..., nou daar moesten we maar even gaan kijken dan... Toine en ik laten ons meevoeren met de menigte en komen in de buurt van een controlepost van de beveiliging.....ik zie al een paar van die mannen driftig naar hun oortjes grijpen en in hun microfoontjes praten terwijl er wat blikken op mij worden gericht....ik denk OEPS...nu wordt het spannend.... dom als ik was had ik mijn camera niet weggestopt maar had ik deze nog om mijn nek hangen...dat was in de pauze geen probleem, want toen liep er ook pers, maar die waren aan het einde van het concert al lang weg en was ik de enige met zo'n toeter van een lens....ja dan vraag je erom en inderdaad...het duurde niet lang of er werd op mijn schouder getikt....vlakbij die ingang naar de afterparty.... "wilt u even met mij meekomen...ik zal mij even voorstellen", zei een flinke vent in pak, "...ik ben hoofd beveiliging en ik zou graag uw perskaart willen zien".....uh uh uh....nou, zeg ik....slik...die heb ik niet.... "dan heb je een probleem vriend", was het antwoord.... Ik kreeg een hele preek dat ik geen camera's mocht meenemen en dat dit op mijn kaartje stond...en dat ik werd verzocht mijn geheugenkaart te wissen.... Nee dacht ik...niet deze kaart, want ik had die net zitten bekijken en daar stonden nou net mooie plaaten op. .... Nou dat werd praten als brugman, want ik moest en zou die foto's houden...(gelukkig had ik ook nog 2 geheugenkaarten in mijn zak zitten, dus de schade zou beperkt blijven.)..... ik een mooi verhaal opgehouden over NSJ en dat ik elk jaar kom en nooit geen probleem heb gehad...bla bla bla...

Gelukkig mocht ik de camera in mijn tas doen en als ik hem er niet meer uit zou halen, mocht ik de foto's houden.. phoe....dat was mazzel. Inmiddels liepen Toine in ik door en vroeg die kerel bij de controle of het geregeld was...en ik riep heel zelfverzekerd...tuuuurlijk...no worries...(hihihi)... en we liepen meteen door.....totdat Toine zei "ik weet het niet Mike, maar iedereen laat kaartjes zien om hier te mogen komen....die hebben wij toch niet?"..... uhhh nee zei ik....volgens mij is dit alleen voor VIP gasten... en ja hoor...we komen in een walhalla van gratis eten en drinken en het optreden van Monique Klemann.............nou, de avond kon niet meer stuk natuurlijk...... Ik hoop dat het zaterdag de 14e juli bij het NSJ ook een beetje meezit.......

Zeearenden in de Oderdelta, Polen 1

2007-07-13T23:43:00.000+02:00

Nasza pierwsza wyprawa fotograficzna do Stepnicy w Polsce Zaterdag 16 juni 2007 Zeearenden in de Oderdelta, Polen 1 Begin juni stond een trip naar de Oderdelta in het noorden van Polen op het programma. Plan was om aldaar de Europese zeearend te fotograferen die daar in wat grotere getale voorkomt dan in Nederland. Bovendien worden ze daar niet zo krampachtig afgeschermd en zijn ze goed benaderbaar en waarneembaar. En zoals ik had beloofd zou ik op mijn weblog een verslag plaatsen van deze reis. Hieronder het verhaal en een kleine selectie van de honderden foto's waarbij ik hier zoveel mogelijk heb geprobeerd een 'reisverslag' weer te geven. Veel leesplezier! De overige foto's van de zeearend komen ter zijner tijd in een aparte map op onze websites te staan http://www.maartenfotografie.nl/ en http://www.michaelbootfotografie.nl/ .

(NOTE: Het hierna volgende verslag van onze reis naar Polen is geheel te danken aan mijn maatje Maarten. Daar wij samen deze trip gemaakt hebben heb ik dit uitgebreide reisverslag gekopieerd inclusief foto's. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat Maarten altijd erg snel is in dit soort dingen, zodat ik maar niet de moeite heb genomen om dit fantastische verslag dat hij op zijn eigen weblog heeft staan te verbeteren, want dat lukt mij zeker niet. En daar ik van nature ietwat lui ben, dacht ik: "beter goed gejat, dan slecht bedacht...." . Het stuk bestaat uit 3 delen, dus veel leesplezier! )

ZATERDAG Het was al vroeg dag: zaterdagmorgen om kwart over vier staat mijn fotomaatje Michael al voor de deur. De TomTom kent in elk geval het kleine visserplaatsje dat onze eindbestemming is en geeft dik 1050 km en bijna 12 uur rijden aan!

Nederland zijn we redelijk snel uit, geen files natuurlijk op dit uur. En eenmaal op de Duitse autobahn kan het gas erop. De Citroën C4 van Mike blijkt een comfortabele reiswagen. Lekker relaxed rijden, muziekje aan en natuurlijk praten over onze verwachtingen van deze reis.

De overgang van het voormalige West- naar Oost-Duitsland verloopt eigenlijk ongemerkt. Prima wegen. Blijkbaar heeft men na het neerhalen van de Muur ook het wegennet grondig aangepakt. Als we Berlijn passeren bedenk ik me dat mijn helaas veel te vroeg overleden nicht Inke hier lange tijd gewoond heeft. Rond de klok van één arriveren we bij de Duits-Poolse grens. Niet druk en geen controle. We kunnen zo Polen in. Ook daar zijn we enigszins verbaasd over de kwaliteit van de wegen. Eigenlijk prima en we kunnen snel doorrijden met onze TomTom begeleiding. We rijden verder door dichte bossen en een heuvellandschap. Als ik op de borden kijk waar we rijden, besef ik dat ik nog nooit zover oostwaards ben geweest.

Na een uurtje klinkt vanuit de TomTom het verzoek om linksaf te slaan, van de snelweg af en het bos in. Als snel hebben we het gevoel in een tijdmachine te zitten. De wegen veranderen, het bos wordt dichter en de huizen en dorpjes waar we met gepaste snelheid (we kijken onze ogen uit!) door heen rijden lijken tachtig jaar terug in de tijd te gaan. Het is wel schilderachtig maar we vragen ons voorzichtig af waar we in vredesnaam terecht zullen komen.

Na ongeveer een uurtje rijden door het afwisselende landschap van dichte bossen, dorpjes met hele oude huisjes, landerijen en wat minder goede wegen komen we aan in het plaatsje Stepnica. En daar houdt ook onze TomTom er mee op. We rijden eigenlijk heel snel het dorpje weer uit en beseffen ons dat we eigenlijk geen enkele gelegenheid hebben gezien waar we een hotel in kunnen ontdekken.

Het plaatsje Stepnica, vanwaaruit we de komende dagen de Oderdelta per vissersboot zullen gaan verkennen is betrekkelijk klein en oud. Omgeven door dichte bossen ligt het aan de oevers van de Oder die uiteindelijk uitmondt in de Oostzee. In de middagen, wanneer het varen geen zin heeft omdat de arenden dan niet of nauwelijks vliegen, zullen we ook proberen om de omgeving te gaan verkennen.

Via de onmisbare mobiele telefoon zoeken we kontakt met onze gids en tolk Arleta. Zij is een bekende van Mike en woont in Breslau in Polen, zo'n 500 kilometer naar het zuiden. Zij is onderweg naar ons toe maar het duurt nog een klein uurtje voordat ze bij ons is. Zij heeft voor ons de kontakten gelegd met ons pension en Janosz, de visser die ons naar de zeearenden zal brengen. Van Arleta krijgen we gelukkig te horen waar we ons pension kunnen vinden en dus gaan we op weg, het dorpje in. Ons pension moet vlak bij het haventje liggen.

Als we langs het haventje rijden zijn we opnieuw de weg even kwijt. En ga dan maar eens in je beste Pools vragen waar Hotel Laguna is. Maar het zit ons mee. Wat jongelui spreken een paar woordjes Duits en zo wandelen we het pad verder af naar een groen huis, dat aan een strandje ligt omgeven door veel groen.

Als we het grote groene huis naderen zien we een vrouw bezig met de tuin rondom het huis. Als ze ons aan ziet komen roept ze in het Duits dat wij waarschijnlijk haar gasten 'aus Holland' zullen zijn. Een hartelijke ontvangst en we voelen ons eigenlijk gelijk op ons gemak. We mogen de auto halen zodat deze binnen de poort van het huis kan staan, wel zo veilig. We worden voorgesteld aan Spike, een gevaarlijk blaffende en grommende hond van het formaat 'erg fors' zodat we vanaf nu gewoon in en uit kunnen lopen. Iedereen die hij niet kent vreet ie op.......... We geloven het verhaal direkt en nemen het zekere voor het onzekere......'braaaaaaaaave hond!!!'....................

We worden rondgeleid door onze gastvrouw die luistert naar de naam Malgorzata, maar we mogen haar Gosia (spreek uit als Gosja) noemen en dat maakt het wat makkelijker. Mike en ik hebben ieder een mooie kamer aan de strandzijde van het huis. Met balkon en uitzicht op de baai waar we nog die avond de eerste zeearenden zien vliegen. Dat belooft wat. Verder delen we een badkamer met douche en toilet. Alles is eenvoudig maar schoon en netjes. De bedden zijn eigenlijk slaapbanken maar blijken prima te liggen en zijn ook keurig opgemaakt. Onze slaapzakken blijven ingepakt. We hebben dus niets te klagen.

We hebben onze spullen op de kamer, alle accu's liggen aan de opladers en inmiddels heeft Gosia een lekkere kop thee gemaakt. We gaan lekker op het terras even verder kennis maken met haar in afwachting van de komst van Arleta. We zijn de enige gasten voor de komende dagen dus hebben we het rijk voor ons alleen. Dat wil zeggen, Spike blijft 's nachts bij ons om over ons te waken. En da's een zeer veilig gevoel.........

Als Arleta is gearriveerd gaan we met haar naar het dorpscentrum, ongeveer een kwartiertje lopen vanaf ons logeeradres. We kijken onze ogen uit als we langs de oude huisjes lopen en als we op het terras van een soort cafetaria zitten passeren diverse kinderen in witte kleding die ongetwijfeld naar de kerk gaan. Een mooi schouwspel. Arleta zoekt inmiddels kontakt met Janosz. Hij zal over een half uurtje in het haventje zijn en wil ons daar graag even ontmoeten om verder afspraken te maken. Inmiddels zijn we er achter dat Arleta een onmisbare schakel is in ons Polen-avontuur.

Na een half uurtje zijn we in het kleine haventje van Stepnica. Janosz herkennen we direkt omdat we van hem op internet al een foto hadden gezien. Een aardige vent maar hij spreekt echt geen enkel woord Duits, alleen maar Pools. Arleta heeft in vijf minuten helder wat het programma voor deze week gaat worden. Dat scheelt dus héél véél tijd! We spreken af dat we elke morgen om acht uur in het haventje zijn en een paar uur gaan varen, op zoek naar de zeearenden. Morgen, zondag, gaan we eerst twee uur. De andere dagen spreken we af voor drie uur varen. In de middag varen heeft dit jaargetijde niet zoveel zin want dan vliegen de arenden vrijwel niet. We kunnen haast niet wachten tot morgen............ ZONDAG

Als we zo tegen acht uur het huis verlaten (het haventje ligt op ongeveer vijf minuutjes lopen) is Spike al wakker en kwispelt ons vaarwel. We hopen dat we er straks weer in mogen......... Alle spullen gaan mee, rugzakken vol apparatuur want we weten niet wat ons te wachten staat.

Arleta ziet dit alles met enige verbazing aan want wat sleep je nou allemaal mee? Ze mag mijn rugzak wel even dragen maar daar ziet ze toch snel vanaf. Dat mag ook eigenlijk wel met 15 kilogram........ Maar ja, we willen niets missen of voor verrassingen komen te staan.

In het kleine haventje heerst al enige bedrijvigheid. De vissers hebben hun netten al binnen en men is druk bezig de vissen hier uit te halen. Best wel behoorlijk volle bakken met vis. Geen wonder dat hier zoveel zeearenden zitten.

Janosz maakt zijn bootje in orde zodat we mee kunnen. De sloep is niet echt verschrikkelijk groot maar we kunnen er met zijn vieren goed in zitten. We zitten lekker laag op het water en dat is vanuit fotografisch standpunt natuurlijk prima. We willen tenslotte de arenden graag fotograferen als ze gaan vissen.

Janosz gooit met regelmaat kleine visjes over boord. Hier komen de meeuwen op af en de arenden zien dus die aktiviteit op het water. Dat betekent dat er eten is en daar komen ze op af........hopen we....... In elk geval zijn de brutale meeuwen een dankbaar oefenobject om de autofocus van onze camera's én ónze reaktiesnelheid eens goed op de proef te stellen.

De scherpe geoefende ogen van Janosz speuren de bomen af en Arleta kijkt voor ons met de verrekijker. Wij zitten klaar met onze kamera's met zware objectieven om direkt toe te kunnen slaan. Dan verschijnt plots boven onze boot het bekende silhouet van de zeearend. Hij is gigantisch! Rustig draait hij zijn rondjes boven de boot terwijl Janosz hem roept: "hotch, hotch, hotch....!" We wachten met spanning af of hij de gegooide vis komt halen.......

Onze camera's klikken en klikken maar helaas blijft de arend wat te ver weg. En hoewel we beslist geen geringe objectieven hebben blijft het plaatje toch veel te klein. Mike wordt er in elk geval nog niet echt vrolijk van. Maar goed, het is de eerste tocht, de eerste arend in het eerste half uurtje. Er komt vast meer. In elk geval was het al een belevenis om de zeearend boven onze boot gezien te hebben. Da's al veel meer dan in Nederland mogelijk is.

Het blijft verder rustig. We zien nog wel een arend in de boom maar die heeft geen zin om in beweging te komen voor een visje. Die heeft waarschijnlijk goed gegeten. Toch zijn we wel enthousiast want we hopen morgen op wat beter weer en dan gaan we ook een uurtje langer varen. Om op de Oder te varen en die machtige vogel boven je bootje te zien cirkelen is op zich al een belevenis om bij te schrijven in het rode boekje. Op de terugweg naar het haventje varen we door een veld van waterlelies. Janosz plukt een mooie bloem voor Arleta.

Als we het haventje binnen varen zien we Gosia en Spike al op de pier staan om ons op te wachten. Spike kwispelt ons tegemoet en we zijn er nu van overtuigd dat het met onze vriendschap gelukkig wel goed zit. We groeten Janosz en Arleta bevestigt onze afspraak voor morgenochtend, maandag 8 uur in het haventje voor een tocht van drie uur........

Gosia wil graag alles weten van ons avontuur. Ze verteld dat het ontbijt, nou ja, het wordt meer een brunch, al klaar staat. Er wordt dus goed voor ons gezorgd.

Na de brunch, het is inmiddels tegen twaalf uur, maken we plannen voor de middag. We besluiten om de omgeving van Stepnica te gaan verkennen. Er zijn hier prachtige bossen en kleine dorpjes die we graag willen zien. Arleta informeert voor ons naar de juiste weg en zo komen we zonder al te veel problemen op de mooiste plekjes van de omgeving.

Tijdens onze wandeling door de bossen rond Stepnica komen we een schoolklasje tegen die blijkbaar op zondagmiddag een schoolreisje hebben. Niet gehinderd door enig taalprobleem mengt Mike zich in het klasje en met een mooi blauw petje op valt ie eigenlijk niet eens op.......De kinderen vinden het prachtig en we huppelen met elkaar het bospad af.

Arleta brengt ons vervolgens bij een hoog gelegen meer dat een opvallende azuurblauwe kleur heeft. Helaas komt dat op de foto niet zo goed tot zijn recht. Mooi is het zeker. Doordat regenwater langs de berghellingen het meer instroomt en hierbij bepaalde stoffen mee neemt krijgt het meer zijn bijzonder kleur. Bij het restaurantje dat zich vlak bij het meer bevindt drinken we even wat en leren we elkaar wat beter kennen. Arleta verteld over haar studie. Ze is derde jaars studente chemie en techniek aan de universiteit van Breslau. Ze blijkt een slimme meid die precies weet wat ze wil. Over een paar jaar studeert ze af en is ze doctor (ik denk vergelijkbaar met ingenieur en drs) in deze vakken en wil in Duitsland voor BASF gaan werken.We besluiten verder te gaan en ergens een hapje te gaan eten.

Vlak voor mijn reis naar Polen heb ik nog de hele Hoekse Waard afgereden op zoek naar een wat klaprozen. Tot mijn grote vreugde ontdekte ik naast het restaurant een heel groot veld met duizenden klaprozen. Tja........ daar moet je dan voor naar Polen rijden.......

Het naastgelegen restaurant is geheel gebouwd uit hout. Dikke boomstammen, en daar hebben ze er hier héél veel van, zijn gebruikt om dit prachtige huis te bouwen. Zo'n huis zou ik zelf wel willen hebbben, kost hier niet zo veel.

De kaart is eenvoudig maar helaas onleesbaar voor ons. Men is hier blijkbaar geen buitenlandse gasten gewend. Arleta stelt voor dat ze voor ons typisch Poolse gerechten gaat uitzoeken. Daarvan bestellen we er dan ééntje van die we met elkaar kunnen proeven. Mike en ik kijken elkaar even bedenkelijk aan maar besluiten vrijwel direkt om deze stap maar eens te wagen. Je moet tenslotte alles een keer geprobeerd hebben, nietwaar?

We beginnen met een grote kom soep. Een licht gebonden soep met uien, paprika, wortel en vlees dat we niet direkt kunnen thuisbrengen. Een redelijk pittig soepje. Het vlees is wat glibberig maar smaakt goed. Een soort van spek dachten wij. De grijns op Arleta's gezicht spreekt echter boekdelen en we hebben het idee dat dit vlees toch een andere herkomst heeft. Maar hoe dan ook, het smaakt ons prima. Ik roep nog heel stoer: "be in Rome, act like the Romans!" met andere woorden, gedraag je naar de gebruiken van het land. Maar we beginnen toch wel benieuwd te raken naar wat we nu eigenlijk eten.

We mogen er naar raden. Als de kom vrijwel leeg is (hij smaakte echt prima) begrijpen we dat hiervoor koeienmaag is gebruikt. Aan de hoeveelheid Polen nog in leven schijnt dat geen bezwaar te moeten zijn.Het volgende gerecht verschijnt op tafel. Een aantal op ravioli lijkende deeg-envelopjes die nog het meeste lijken op een gestoomd BouPau-broodje, gevuld met gehakt, uien en paprika.

Een volgend bord wordt gebracht met een soort van aardappelommelet, gevuld met groenten, vlees en een soort stroganovsaus. Daarbij wat zure room. Op zich een smakelijke hap maar erg vullend. We sluiten af met een bord waarop twee sudderlapjes, dichtgevouwen en gevuld met (jawel!) paprika en uien. Daarbij wat komkommer, een lekkere saus en blokjes aardappelpuree die zijn aangemaakt met kwark. Een heel smakelijk gerecht. Het zijn inderdaad gerechten die we duidelijk kunnen toeschrijven aan de Poolse keuken. Eenvoudig, voedzaam en aangekleed met beperkte maar lekkere smaakjes waarbij vooral uien en paprika de boventoon voeren. Toch wel heel erg leuk om te proberen!

Op de terugweg naar Stepnica zien we langs de weg wat kraampjes staan waar vooral aardbeien worden verkocht. Dat lijkt ons lekker en verser kan het natuurlijk niet. We keren om en kopen twee zakken met aardbeien voor een paar centen die hier Zloty's heten. Ik geloof dat we zo'n vier kilo aardbeien hadden voor omgerekend 4 euro. Het kost hier allemaal echt twee keer niks. We kopen een zak voor onszelf en één voor Gosia. Mike leert hoe in het Pools te betalen...........

Terug in Hotel Laguna drinken we nog even wat op het terras. Het is zeker goed van temperatuur maar wel bewolkt. We zien uit naar morgenochtend want dan gaan we weer varen. We spreken met elkaar de dag nog even door en gaan dan aan een welverdiende nachtrust beginnen.

Zeearenden in de Oderdelta, Polen 2

2007-07-13T23:38:00.000+02:00

MAANDAG Als ik dinsdagmorgen wakker wordt en ik naar buiten kijk zie ik donkere luchten waar best eens een berg water in zou kunnen zitten. Ik hoop dat het mee gaat vallen. Als het regent vliegen de zee-arenden meestal niet.....watjes...!!! Als we bij Janosz in de boot stappen zien we een bijzonder dreigende lucht aankomen. Gelukkig varen we er vandaan en de lucht klaart wat op. Ik verbaas me er altijd over dat, hoewel Nederland bekend staat om zijn prachtige wolkenluchten, de luchten elders vaak veel mooier lijken te zijn. Natuurlijk is dat maar schijn, maar nu zijn ze wel heel erg dreigend. We komen al weer vissers tegen die met hun vangst van die ochtend op de terugweg zijn naar het haventje. Die zijn in elk geval wel héél vroeg opgestaan.

We maken snel onze apparatuur in orde en dit keer gaan direkt de grote teleobjectieven erop. We varen langs de westoever in de richting van een moerasgebied dat nog het meest doet denken aan onze eigen Biesbosch. Als we de kreken opvaren kijken we natuurlijk goed in de bomen of daar het bekende grote dondkere silhouet zichtbaar is. Helaas blijft het vooralsnog bij turen.Janosz verteld dat in dit gebied een paartje arenden zou moeten broeden. In elk geval gaan we een nest bekijken. Natuurlijk genieten we van de indrukwekkende wilde natuur en de prachtige wolkenluchten die gelukkig meer dreigen dan 'doen', als we de kreek verder opvaren.

Dan zien we hoog in de bomen een gigantisch nest. Overduidelijk dat van een zee-arend. Het is inderdaad een erg groot bouwwerk. We kunnen er redelijk dichtbij komen maar zien helaas geen activiteit. Volgens Janosz is het nest helaas verlaten omdat er wellicht iets is misgegaan met het legsel. Jammer....

In elk geval genieten we met volle teugen van onze tocht over de kreken van de Oderdelta. Hier is het nog echte stilte. Geen metro of snelweg in de buurt, alleen maar zangvogels.

Dan komen plots van rechts een tweetal knobbelzwanen aanvliegen die tegen de donkere achtergrond een prachtig plaatjhe maken. In Nederland probeer ik al een tijd om vliegende knobbelzwanen voor de lens te krijgen maar aangezien het me daar aan een bootje ontbreekt is dat nog niet gelukt. Ook hiervoor moest ik dus helemaal naar Polen. Wel een prachtig gezicht....

Vanuit het niets zweeft ineens het bekende silhouet bij de boot. Bovenstaand plaatje geeft wel aan hoe ver de arenden toch nog van de boot blijven en dat zegt dus iets over de objectieven waarmee we moeten fotograferen. Vanuit een deinende boot met lange zware lenzen werken is niet echt makkelijk. Gelukkig werkt de interne stabilisatie van de lens goed en dat scheelt zeker. Desondanks blijft het ongelofelijk lastig de arend goed voor de lens te krijgen.

We zien het silhouet van de arend plotseling veranderen. Als een Boeing 747 die de landing inzet gaan plots alle flaps open, de vleugels veranderen van vorm, de staart wordt breed uitgezet, het landingsgestel gaat uit en de arend zweeft langzaam op de wind naar zijn prooi op het wateroppervlak toe. Wat een schouwspel! Soms vergeet je gewoon om foto's te maken en kun je alleen maar kijken en genieten.

En deze brede grijns krijg ik haast niet meer van mijn gezicht! Ik voel me een zeer bevoorrecht mens om dit te mogen zien en ervaren.

Wederom komt een zee-arend naar de boot. Ook deze heeft de vissende meeuwen en zijn maatje gezien en komt in de bekende zwevende vlucht naar ons toe .Het blijft indrukwekkend. Janosz schreeuwt zijn bekende "Hotch...hotch....hotch!!!!" (kom...kom...kom...) en gooit een grote vis in het water. Nu geconcentreerd blijven en hopen dat onze autofocus het kan bijbenen. De camera snort en met enkele beeldjes per seconde leggen we het schouwspel vast.

Het voordeel van de digitale camera: gelijk zien wat je gemaakt hebt......... Natuurlijk vergelijken we gelijk elkaars materiaal en het moge duidelijk zijn dat we hier vrolijk van worden. Hier ging het nou om. Een vissende zeearend voor de lens.

Als we terugvaren, blijkt dit gedeelte van de Oderdelta toch minder schoon dan we dachten. Flinke chemische industrie blaast haar giftige wolken uit over de omliggende natuur. We passeren een stortplaats voor chemisch afval dat ondanks de prachtige kleuren niet echt goed kan zijn voor het milieu. De normen in Polen liggen blijkbaar toch effe anders dan bij ons. Wonderlijk dat dit kan aan de oevers van zo'n prachtig natuurgebied.

Als we terugkomen in Laguna staat er wederom een prima brunch op ons te wachten. Vers brood, diverse soorten beleg, gebakken eieren met spek en ook hier een typisch Pools gerechtje voor op brood: kwark met radijs en uitjes......wel proberen natuurlijk! En dat smaakt eigenlijk wonderwel......een soort Griekese Tzatziki....maar dan anders. Mike blijkt niet zo goed overweg te kunnen met een scherp mes en snijdt behalve zijn broodje ook bijna zijn vinger in tweeën......Goed gedaan Mike...!!! Als toetje heeft Gosia van de door ons meegebrachte aardbeien een heerlijke taart gemaakt met cake en verse vanilleroom. Heerlijk! We gaan nog even lekker op het terras zitten en praten na over wat we hebben gezien en maken plannen voor de komende middag.

Gosia biedt ons aan om met haar de naast het hotel gelegen wildernis in te gaan. Het gebied is omgeven door water en kreekjes en er is een beverburgt . Spike gaat ook met ons mee.

We banen ons een weg door het hoge groen, klauteren over en onder omngevallen bomen door. Veel brandnetels dus we zijn blij dat we lange broeken en lange mouwen hebben aangetrokken. Wel heel erg mooi. Elke keer komt er een nieuw landschap te voorschijn met uitzicht op de Oderdelta of een kreekje dat zich een weg baant door het wilde groene gebied.

k ben erg blij met mijn nieuwe 12-24 mm en ik probeer dan ook op heel laag niveau te fotograferen, dat wil zeggen 'waternieveau'. Ik moet toch eens aan een hoekzoeker gaan denken.......... Het levert in elk geval mooie platen op......

Het gebied lijkt ook hier een mengeling van de Rhoonse Grienden, de Biesbosch en de Millingerwaard, om maar eens wat te noemen. Dat er bevers aanwezig zijn is hier overduidelijk! En we vinden dan ook probleemloos de grote burgt.

Plotseling ziet Gosia een slang liggen, een ringslang. We gaan kijken maar door mijn iets te enthousiaste benadering schrikt de slang en verdwijnt. Helaas het enige plaatje dat ik ervan kon maken. Tja, we heten natuurlijk niet allemaal Jasper........(;-)

Terug bij het pension zien we Arleta weer, die de trip door het brandnetelwoud niet zo zag zitten en wat heeft uitgerust op het kleine strandje.

Dat herinnert mij eraan dat ik nog wat zand moet verzamelen voor iemand die zand van over de hele wereld verzamelt. Nou, bij deze dus. Misschien moet ik volgend jaar wat ijs voor haar mee nemen vanaf Spitsbergen.....

Spike is inmiddels uitgetelt van onze middagwandeling en neemt het er even van. Wat gaan we eten vanavond? Arleta stelt voor om de barbeque maar eens aan te steken. Ze inventariseert onze wensen en gaat snel even boodschappen doen in het dorp. Binnen no time is ze terug, heeft ze heerlijk vleesspiesen gemaakt en liggen de kippepootjes en spareribs te sudderen.

Na een heerlijke maaltijd zorg ik nog even voor een toetje: aardbeien met suiker! We praten nog even na over onze belevenissen van deze dag en kijken uit naar morgenochtend. Zullen we weer zoveel geluk hebben? Met een gigantisch concert van kikkers val ik probleemloos in een diepe slaap.

DINSDAG Als de wekker rond zeven uur afloopt en ik naar buiten kijk wordt ik even niet vrolijk. Het regent dat het giet. Dat is niet goed voor onze plannen. Normaal gesproken zouden we rond 8 uur in het haventje zijn om dan te horen dat onze trip niet door gaat. Nu belt Arleta vanuit haar bed even met Janosz om te overleggen en inderdaad: we kunnen ons gerust weer omdraaien. Rond 10 uur komen we er uit. Ook Spike heeft blijkbaar lekker uitgeslapen en rekt zich eens lekker uit. Inmiddels heeft Gorza voor ons weer een prima ontbijt klaar staan.

Na het ontbijt klaart het rond het middaguur wat op en we besluiten om de naaste omgeveing rond Stepnica eens te gaan verkennen. Er zijn hier diverse natuurgebieden en met onze Poolse gids komen we daar zeker wel terecht. Mike heeft inmiddels spijt dat we niet met de Tucson zijn gegaan want het eerste gebied is voor de Citroën niet echt toegankelijk. Mooi is het zeker wel! En we genieten dan ook van de ruige natuur.

Na een ander natuurreservaat waar we helaas niet goed de weg in kunnen vinden komen we terecht aan de oevers van ........jawel.....de Oder...... Ook hier genieten we van het vrijwel windstille weer, de prachtige vergezichten en indrukwekkende en dreigende wolkenluchten, hoewel daar gelukkig geen spatje uit valt. Natuurlijk wordt de groothoek uit de tas gehaald en maken we een paar mooie platen waarbij groothoek en polarisatiefilter dankbaar ingezet worden.

In het haventje treffen we Janosz en besluiten af te spreken voor morgenochtend acht uur. Het weer schijnt goed te worden en dus gaan we in plaats van om tien uur maar om één uur rijden. We krijgen dus nog een laatste kans......

Het is nog te vroeg om te gaan eten en Arleta weet Mike zo gek te krijgen om met het roeibootje het water op te gaan. Ik vind het bootje van Janosz al klein genoeg en ga liever op zoek naar

ringslangen in het gebied rondom het huis.

Ik kan er twee vinden maar ook deze keer zijn ze me te vlug af. Ze liggen heerlijk op te warmen in het schaarse zonnetje. Hoewel ik deze keer mijn 70-200 mm had meegenomen kan ik helaas niet in een goede positie komen om ze te fotograferen. Moet je me toch maar eens uitleggen Jasper! We willen graag op onze laatste avond lekker gaan eten en nodigen Gosia en haar man Kalle uit om met ons mee te gaan. Ze hebben tenslotte beiden zo goed voor ons gezorgd. Helaas kan Kalle niet mee door werkzaamheden maar Gosia besluit om het aanbod te accepteren. We vinden langs een doorgaande weg een soort van grillrestaurant (maar dan op zijn Pools) waar we tot onze verbazing een bruid en bruidegom aantreffen die blijkbaar zonder feestgangers even snel een hapje zijn gaan eten....... Mike maakt met de zelfontspanner nog even een leuk plaatje ter herinnering en dan gaan we lekker eten.

We eten lekker buiten op het terras een prima stukje vlees en vleesspiesen met patat en diverse soorten salades, drinken er een Cola'tje bij. We nemen voor Kalle nog even een maaltijd mee en rekenen dan voor vijf personen 30 euro af.......... Nou heb ik laatst een een stukje vlees bij Gauchos gegeten....... Op de terugweg rijden we door het wat 'duurdere' deel van Stepnica waar apartementen zijn gebouwd. Hier wonen de mensen met een wat betere baan, ambtenaren en zelfstandigen......en hier worden we dan ook even stil van........

Gosia haalt in het plaatselijke kruidenierswinkeltje een bak ijs die we straks lekker op het terras kunnen oppeuzelen. Als we terug zijn in Laguna gaat Mike aan de slag om brandhout te hakken en ga ik de vuurkorf vast aansteken.

Het wordt snel donker en boven de Oderdelta trekken donkere wolken zich samen. Laten we hopen dat ze morgenochtend zijn verdwenen en het mooie weer dat belooft is ons nog een laatste kans op arenden biedt. Als Gorza naar huis is gegaan genieten we nog even van het warme vuur samen met onze bewaker Spike.

Zeearenden in de Oderdelta, Polen 3

2007-07-13T22:36:00.000+02:00

WOENSDAG

Ik ben al wakker vóórdat mijn wekkertje afloop! Een unicum want meestal ben ik er niet uit te bránden. Maar een snelle blik naar buiten doet alle hoop opleven: de zon schijnt. Een prachtige blauwe lucht hangt boven het water en ik heb er zin in! De laatste ochtend, laatste kansen.....

Kalle heeft voor ons al verse koffie en thee klaar om mee te nemen en als we in het haventje komen is het er al gezellig druk. Vissers halen hun vangst van die ochtend uit de netten en anderen komen net met hun verse vangst aangevaren. Janosz neemt een bak vol verse vis mee aan boord, bestemd voor onze gevederde vrienden. Eigenlijk vreemd, de één doet zijn best om een schamele boterham te verdienen met het vangen van wat vis, de ander gooit ze juist weer terug het water in. (waarmee overigens een betere boterham wordt verdient!)

We gaan aan boord en direkt varen we uit We maken onze apparatuur in orde en onder het motto "big toys for big boys!" poseren we als echte 'jagers' voor de foto. Tot zover de woorden......maar nu de daden nog...... Het weer zit in elk geval mee. De zon schijnt en het is vrijwel windstil. Janosz en Arleta turen de bomen af op zoek naar de zee-arend. Wij zitten klaar om te 'schieten'........ De eerste zien we vliegen maar wil niet echt op de vis af komen. Wel een mooi silhouetje zo. Als ik die op ware groote zou moeten uitprinten dan past ie niet op de doorsnee woonkamerdeur.....!!!!!!! Bijna twee en een halve meter van punt tot punt! Dan ontdekken we in een boomtop weer een zee-arend. Hij poept eerst en gaat op de wieken. Hij komt op onze boot af. Janosz heeft zijn vis al gegooid en roept hem.

Hij scheert wel langs de boot maar gaat helaas niet op de vis af. Merkwaardig genoeg vangt hij een ander visje uit het water, ver bij onze boot vandaan. Pech..... Maar wel heel mooi om zo voorbij te zien komen.

Voor onze boten zit een grote groep knobbelzwanen die bij ons naderen massaal op de wieken gaan. Wat een prachtig schaouwspel. En ze gaan van links naar recht, vóór onze boot langs. Kan het mooier? De kamera's ratelen want dit nemen we toch graag even mee!

Dan volgt opnieuw een zee-arend. Deze komt gelukkig wat dichterbij en vliegt mooi voorlangs de bossages. Dat is voor de belichting erg prettig en onze kamera's maken overuren. Hij pakt de vis prachtig uit het water en vliegt dan terug naar zijn hoge boomtop. Dankjewel vriend...dit hadden we niet willen missen! Dan maar een paar uur later thuis.......

Ach....hoe blij kun je zijn....?

Dit plaatje spreekt toch wel boekdelen..... Zo blij als een aap met zeven lullen........ We zijn niet voor niets geweest. En al had ik geen foto gemaakt: ik heb het ervaren en wie kan dat zeggen? We voelen ons heel erg bevoorrecht dat we dit allemaal hebben mogen zien, toch wel van redelijk dichtbij.

En dat het niet meevalt om de arenden te spotten mag dit plaatje bewijzen. Behalve de aalscholvers rechts in de dode boomtakken bevindt zich hier ook een zee-arend. Inderdaad, dat donkere vlekje ongeveer in het midden van het beeld. Dat valt dus echt niet mee.

Maar gelukkig krijgen we van deze vogel een 'flyby' als afsluiter. En daar genieten we dan nog even van. We zijn inmiddels plannen aan het maken om nogmaals terug te gaan, later dit jaar. Dan is het seizoen beter en zijn er nog meer zee-arenden in dit gebied. Eens kijken of dat gaat lukken.

We maken de laatste plaatjes van deze koninklijke vogel, vergelijken en bespreken de resultaten en vragen ons af hoe we het beter zouden kunnen doen, want tevreden ben je nooit. We hebben een heerlijke week gehad. Het weer zat aan de ene kant mee: het was vrijwel de hele week droog, maar de bewolking speelde wel parten. De plaatjes worden dan niet zo kleurrijk. Vandaag scheen dan eindelijk de zon maar dan vliegen de arenden natuurlijk niet altijd dáár waar je ze het liefst hebt. De natuur valt nou eenmaal niet te regiseren. Dan komt datgene om de hoek wat wij nou eenmaal moeten ontberen: de factor TIJD!

Maar we willen, en mogen, zeker niet klagen over de afgelopen week. We hebben een aantal prachtige platen kunnen maken, maar nog niet wat we in onze gedachten hadden. Het weer heeft mee gezeten, ons logeeradres was precies zoals we dat zouden willen: eenvoudig, schoon, netjes, heerlijk rustig en met een buitengewoon vriendelijke gastheer en gastvrouw. We hebben de natuur rond Stepnica mogen ervaren in verschillende varianten. Dankzij de aanwezigheid van Arleta, onze Poolse gids en tolk is alles soepeltjes verlopen en hebben we goede afspraken kunnen maken. Nu varen we terug over de Oder. De zon schijnt en de lucht wordt steeds blauwer. Wat een heerlijke week!

Als we bij het haventje van Stepnica terug komen zien we Laguna voor het eerst in de volle zon liggen. En hoewel Gosia en Kalle nog handenvol werk hebben om van hun Laguna een echt paleisje te maken, voor ons was het een buitengewoon goed logeeradres waar we heel graag nog eens terug komen.

Als we terugkomen in het haventje hebben we echt trek in onze brunch. Tenslotte hebben we nu nog 12 uur rijden voor de boeg en we komen vrijwel zeker in de avondspits in Duitsland terecht. Maar met zo'n week achter de rug kan ons dat eigenlijk ook niet zoveel schelen. We nemen hartelijk afscheid van Gosia en Spike en bedanken Arleta voor haar inzet de afgelopen dagen. Zonder haar was het allemaal wat minder makkelijk geweest. Ik weet het, het is luxe, maar ja, waarom niet....... We hopen dat ze er de volgende keer weer bij kan zijn. We gaan tegen één uur op pad en zullen zo rond half elf in Barendrecht zijn. Het was een bijzondere week........!

Hoera.....ik heb een weblog!

2007-06-20T21:42:00.001+02:00

Eindelijk is het dan zover. Ik ben ook toegetreden tot het legioen van webloggers......

Op deze weblog ga ik je op de hoogte houden van al mijn fotografische belevenissen en avonturen. Ook vindt je hier straks informatie over opdrachten en projecten.

Binnenkort vindt je hier een verslag van mijn laatste fotoreis naar Polen, waar ik de zee-arend heb opgezocht. Ik heb alvast een plaatje hierboven geplaatst.

Ik hoop dat je één van mijn vaste bezoekers wilt worden en regelmatig even komt buurten op mijn weblog.

Veel leesplezier!

vriendelijke groet,

Michael Boot, fotografie